第190章 抢夺
少年着眼前,堆积如山的矿石,愣在原地。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “我这几天都没睡好,都出现幻觉了!”
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 他说着,揉了揉眼睛,再了一眼,发现自己并没有错。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “也许……我是在做梦?”
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 他忍让不敢相信,然后狠狠的甩了自己一个耳光。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 啪!
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 一巴掌,把他打得两眼冒金星,鼻血都窜出来了。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “嗯?不是在做梦?这……”
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 这一下,他终于确信,眼前的一切都是真的了。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 可这一下,让他越发兴奋起来。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “好家伙!
那三个天霜国的废物,竟然这么能干!
哈哈,太好了!
我把这消息传回去,师兄他们一定会奖励我的!”
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 说完,他转身就走。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “嗯?”
而在这时,罗天转头了一眼。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “天哥,怎么了?”
罗潇潇在旁边问道。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 罗天摇摇头道:“没事,跑了一只小爬虫。”
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “哦。”
罗潇潇也没有多言。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 另一处矿场之上。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “哈哈,我们运气还真是好!
十个人加起来,足足挖了三十斤天灵矿了!
楚师兄若是知道的话,一定会高兴的!”
一个纤瘦的少年,手摇折扇,笑着说道。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 这次进入天灵矿场,收获颇丰。
≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; 就在这时……≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; ≈60;br≈62; “师兄!
师兄!
大消息!
本章未完,点击下一页继续阅读